Chickenhare and the Hamster of Darkness of in het Nederlands Hopper en de Hamster der Duisternis, zegt dat je iets? Het is dus een film uit 2022, gebaseerd weer op een strip, en daar is nu een game van gemaakt. Een vervolg, getiteld Chickenhare and the Secret of the Groundhog, is in 2025 uitgebracht. De films zijn een kijktip voor met de kids, maar of de game het ook waard is om te spelen lees je in deze review.
Allereerst doet het woord Chickenhare je wellicht een beetje fronsen, maar het klopt dus. Ons hoofdpersonage is half kip en half haas en gaat schuil onder de naam Hopper Chickenson. Hij is de geadopteerde zoon van koning Arthur. In dit geval is Arthur een haas. Hopper is vrij avontuurlijk en dat zorgt natuurlijk voor spannende taferelen. Uiteraard heeft hij vrienden die hem bijstaan, namelijk Abe de schildpad en Meg het stinkdier met uitstekende vechtskills.
Het verhaal waar het om draait is vederlicht en dat is ironisch bedoeld, want je gaat op een avontuur om zeven kristallen te herstellen die onderdeel zijn van een speciale veer. Daarbij heb je een opgefokte egel die je natuurlijk probeert te dwarsbomen. Tijdens het spelen krijg je af en toe gameplay en verhaal door elkaar heen en vervolgens zie je wat figuren praten zonder geluid. Je vraagt je in het begin af of het eenmalig is, maar helaas krijg je dit probleem vaker in het spel. De game zelf is niets mis mee, zij het dat deze grafisch lijkt te stammen uit 2006, en is an sich een leuke platformer waarbij je muntjes moet verzamelen en onderweg nog wat “verstopte” schatten probeert te vinden tot het einde van het vrij lange level. De levels zijn vrij lang en dat is zeker een pluspunt, maar aan het einde van een level krijg je sterren toebedeeld voor het feit of je alle munten verzameld hebt, de drie schatten hebt gevonden en of je binnen een bepaalde hoeveelheid fails bent gebleven. Oftewel of je niet tig keer in het water of in het lava bent gevallen. Natuurlijk wil je overal vijf sterren halen, maar die wens kun je ook al snel naast je neerleggen. Wanneer je één muntje hebt gemist verlies je al een ster en kun je het gehele level opnieuw spelen. Leuk om een paar keer te doen, maar als je wederom hetzelfde muntje mist wordt dit toch op den duur wel vervelend.
Je speelt met zowel de haas/kip, schildpad als het stinkdier tot je beschikking. Een simpele druk op de knop zorgt ervoor dat je van personage wisselt. Zo speel je eigenlijk het grootste gedeelte van de game met Chickenhare himself, maar bij vijanden verslaan kun je beter wisselen naar Meg en bij afdalingen of om te stampen moet je Abe gebruiken. De momenten waarop je dit doet zijn eigenlijk wel op slechts twee handen te tellen. Dat terwijl deze mogelijkheid toch zeker wel potentie heeft. Tijdens de gehele game ben je, zij het in een iets andere setting hetzelfde aan het doen: level doorlopen en munten verzamelen. Hier en daar een vijand verslaan met Meg en zo nu en dan een interessante puzzel. Zaak is wel om goed op te blijven letten, er is nergens een mogelijkheid tot enige vorm van hulp wanneer je net een belangrijke hint gemist hebt in bijvoorbeeld de conversaties die er zo nu en dan zijn.
Komen we nog even terug op het behalen van de vijf sterren. In sommige gevallen lijkt het onmogelijk om ze te behalen vanwege de vele glitches. Zo ben ik meerdere malen ergens van af gevallen waarvan je niet eens doorhad dat je al bij de rand was vanwege de onhandige camera-instelling. Andere momenten waren met dat er een optie voor swingen moest verschijnen en deze niet verscheen. Gedurende één level was er ook nog eens tenenkrommende muziek waarbij de moed ondergetekende in de schoenen zonk en we het avontuur bijna hadden opgegeven. Gelukkig was daar al het einde van het level.
Conclusie:
Chickenhare is in de basis een leuke game en een typische platformer waar je als een malle munten kunt gaan verzamelen. Alleen wanneer ik als 7-jarige voor de 40e keer in het lava donder zou ik kei- en keihard gaan huilen. Met vlagen was er pure frustratie. Wellicht is het gebrek aan ruimtelijk inzicht, maar op meerdere momenten kun je niet goed inschatten waar nou precies het juiste punt is om de game te vervolgen of om een vijand op zijn hoofd te beuken. Mede doordat je hoopt zo min mogelijk “af” te gaan en zo extra sterren te verdienen is dit echt een kritische noot door de hele game, maar met name naar het einde toe. De camera had anders moeten werken om dit te voorkomen.
Met de platformer is, nogmaals, weinig mis, maar het mist diepgang en uitdaging en brengt helaas wel de nodige frustraties met zich mee. Ook de speelduur is niet zo heel lang, met slechts een uurtje of vijf a zes ben je er al wel doorheen. We sluiten zeker af met een positieve noot: de bossfights zijn uitdagend en afwisselend en dat mag zeker gezegd worden. Jonge kids gaan zich ook uitstekend vermaken met de game.
+ Leuke platformer
+ Lange levels
+ Verschillende bossfights
– Veel glitches
– Geen spraak bij tekst
– Onhandige camera
– Behalen van sterren
– Vrij korte game
Chickenhare and the Treasure of the Spiking Beard is een feest der herkenning voor de liefhebbers van de Chickenhare-films. Ken je de films niet dan speel je een simpele en brave platformer zonder al te veel poespas.
© N-Zone
