Chaos. Regelmaat. Dood. Leven. Keuzes. Jouw keuzes hebben invloed. Jouw keuzes zijn de toekomst. De toekomst is bitter of zoet, vervelend of aangenaam. Hoe dan ook, de toekomst komt eraan.
Ga ik te diep? Een beetje wel misschien, maar het verhaal achter Dishonored ís diep. Heeft vele lagen. Vele keuzes. Hoewel de game uitnodigt om de chaos kant op te zoeken, is regelmaat spannender en moeilijker. Zo zijn er veel verschillende manieren om chaos te creëren en niet zoveel manieren voor regelmaat. Er zijn een heleboel manieren om van een vijand af te komen en dat is leuk en daar word je origineel van. Helaas zijn er maar twee manieren om vijanden uit de weg te ruimen zonder deze te vermoorden…
Zelf ben ik met de hoofdrolspeler, Corvo, sluipend, kruipend en sneaky te werk gegaan, maar moorden deed ik en lijken verstoppen ook. In bosjes, haardvuren, afvalcontainers… Lijken en vijanden in Dishonored brengen vreemde creativiteit in je naar boven!
Corvo Attano, ons karakter en hoofdrolspeler in de game, is de persoonlijke beveiliger van Keizerin Jessamine Kaldwin en haar dochter Emily. Corvo keert terug van een zoektocht naar hulp voor Dunwall, waar een hevige plaag heerst onder de armen dat wordt verspreid via ratten en honden. Van het ene op het andere moment veranderd hij van een gerespecteerde bodyguard naar de meest gezochte man van Dunwall wanneer de Keizerin voor zijn voeten wordt vermoord en haar dochter ontvoerd. Gevalletje, wrong place, wrong time, of was het meer dan toeval? Als enige ooggetuige verdenkt men Corvo helaas snel als de dader.
Toch zijn er ook mensen die geloven in Corvo’s onschuld. Zij helpen Corvo dan ook ontsnappen uit de gevangenis. Eenmaal uit de cel begint je avontuur echt. De wijde wereld van Dunwall, vol ratten, Weepers, City Watch bewakers, Tallboys en Bottle Street bendeleden. Dunwall is geïnspireerd op Londen eind 17e begin 18e eeuw en draait op de walvisjacht en walvisolie dat wordt gebruikt als elektriciteit. Een fijne setting, met leuke snufjes, mooie omgevingen en Steampunk invloeden. Toch doet de game ook aan Half Life 2 denken. En dat is zeker niet negatief! De ‘zombies’, gebouwen, interieurs, omgevingen, het is een leuke herinnering. Wat gameplay betreft is Dishonored niks vergeleken met Half Life 2. Het sluip- en kruipwerk doet eerder een belletje rinkelen in de richting van Assassin’s Creed, Far Cry, Batman, etc. En al die vergelijkingen zijn óók niet verkeerd. De combinatie van alles samen maakt een retegoede mix en spuugt uiteindelijk een super originele game uit.
Je ‘hub’ waar je steeds naar terugkeert en waar je je wapen vendor vindt en waar de meeste missions gegeven worden is de Hound Pits pub. Deze pub/hotel is je stekkie. Hier zijn de mensen die je helpen (‘The Loyalists’). Hound Pits is niet in het vizier van de vijand en is dé plek bij uitstek om te snode plannetjes te beramen en je te verstoppen. Hound Pits is nog redelijk vrij van Weepers, de armen die geïnfecteerd zijn met de plaag. Ze zijn agressief en huilen bloed. Maar hoe lang kunnen Hounds Pub en Corvo nog verstoppen voor de radar van deze geïnfecteerden en ‘The Government’?
Dishonored kun je niet verkeerd spelen. Chaos of regelmaat, beide varianten maken een toffe game, met ieder hun eigen verschillende eindes. Zoals ik al eerder zei, lokt de game wel chaos uit. De manieren waarop je vijanden uit kunt schakelen door te doden zijn eindeloos. Keel doorsnijden, doodschieten met een kogel, in een Light of Wall gooien, van grote hoogtes mikken, verschillende soorten pijlen die je uit een kruisboog kunt schieten. Er was één ding waardoor ik echt aan het moorden sloeg en dat was het moorden met behulp van ratten. In de game kun je Runes vinden. Met deze Runes kun je skills kopen zoals stiller sluipen, meer health, of… Moorden met behulp van ratten! Ratten?! Dat hoef je mij geen tweede keer te vertellen! Als eigenaar van tien tamme ratten in het echte leven, leek het idee van ‘op afstand bestuurbare moordratten’ mij erg tof! En tof was het zeker! Vijand in het vizier? Spawn dat legertje ratten maar in de buurt en ze vreten hem met huid en haar op. Ben je ook meteen van het lijk af! Ratten zijn in deze game een hulpmiddel maar ook de oorzaak van de plaag die alle ellende begon. Worden die lieve beestjes een doorn in het oog? Of doe je er je voordeel mee en laat je ze voor je werken?
Ben je meer vredelievend? Diervriendelijk? Dan kun je vijanden natuurlijk ook bewusteloos schieten met een ‘sleeping dart’ of je kunt ze verstikken tot ze bewusteloos zijn. Ook dan geldt de regel, verberg dat lichaam! Het vinden van lichamen door andere bewakers of personen zorgt voor chaos. Als je de game echt pro wilt spelen, en ik kan je vertellen, dit vergt echt skills, dan ga je de hele game door zonder ook maar iemand te vermoorden. Geen City Watch, geen Weeper (zombie) en geen bendeleden. Dit was mijn eerste doel en aanpak tot op het punt dat ik erachter kwam dat de mogelijkheden om van deze personen af te komen door moord wel erg aantrekkelijk waren.
Op een gegeven moment kom je in de game The Outsider tegen. Deze ietwat enge vent geeft je speciale krachten. Magie. Magie om bijvoorbeeld die ratten te spawnen, tijd te buigen, door muren te kijken of ver te springen. Corvo krijgt ook een menselijk hart van The Outsider. Een beetje vreemd cadeau misschien, maar het hart komt goed van pas als je Runes zoekt of Bone Charms. Het hart wijst de verstop plekken van deze nuttige items aan.
Conclusie: Dishonored is een originele game die goed gebruik maakt van al het goede van verschillende andere games en zo iets totaal nieuws op de kaart zet. Ik heb mij zeer vermaakt met al het sluip-, kruip-, moord- en puzzelwerk. Dat ratten in deze game een grote rol spelen is voor mij een pluspunt. Minpuntje is dat de game niet zo lang duurt. Ik had hem in 9 uurtjes uit. Wil je echt de volledige impact van de game meemaken dan zul je hem ook op beide manieren moeten spelen. Een ander minpuntje is het feit dat je maar weinig keuze krijgt als je als ‘goodguy’ door de game wilt. Sleeping darts en verstikking tot bewusteloosheid zijn leuk, maar meerdere opties om vijanden uit te schakelen zonder moorden was leuker geweest. Mijn respect gaat dan ook uit naar mensen die deze game uitspelen zonder ook maar één iemand te doden, want de mogelijkheden die je hebt om te moorden zijn zoveel uitgebreider! Mijn volgende doel is dan ook de game proberen uit te spelen zonder bloed aan mijn handen. Wish me luck.
Mijn score:
Gameplay: 8 /10
Fun: 9 /10
Levensduur: 8 /10
Graphics: 8 /10
Originaliteit: 9 /10
Totaal volgens reviewer: 8,4
