Pokémon, wie kent ze niet? De schattige wezentjes zijn al bijna dertig jaar niet meer weg te denken uit de gamewereld. Van de welbekende RPG’s tot de meest uiteenlopende spin-offs: Pokémon Mystery Dungeon, Pokémon Ranger, Pokkén Tournament en zelfs Pokémon Sleep passeerden allemaal de revue. Maar één genre ontbrak nog in het rijtje: de cozy-game. Pokémon Pokopia gooit het over een compleet andere boeg en combineert simulatie, bouwmechanismen en een open wereld tot een geheel nieuw Pokémon-avontuur. Of dit een recept is voor urenlang speelplezier of dat je Ditto-snel weer afhaakt lees je in deze review.
Het verhaal begint verrassend rustig. Je speelt als een Ditto die de vorm aanneemt van zijn vroegere trainer in een wereld die er compleet verlaten bij ligt. Geen mensen, nauwelijks Pokémon en overal dorre, kleurloze vlaktes. Samen met Professor Tangrowth, de enige Pokémon die nog in de buurt rondhangt, ga je op onderzoek uit naar wat er in hemelsnaam is gebeurd. Wanneer er een Squirtle in nood opduikt kopieer je als Ditto zijn krachten en sproei je water over de omgeving. Wat er dan gebeurt is echt prachtig: de dorre grond krijgt kleur, er verschijnt gras en de eerste Pokémon komen voorzichtig tevoorschijn. Eerlijk is eerlijk, ik werd hier toch wel even stil van.
De gameplay draait om het herstellen van diverse gebieden door habitats te creëren. Door de juiste combinatie van elementen neer te zetten lok je specifieke Pokémon naar jouw gebied. Denk hierbij aan het plaatsen van hoog gras, bepaalde meubels of decoraties. Iedere Pokémon die je aantrekt registreer je in de Hábitatdex, een variant op de welbekende Pokédex. Ik moet eerlijk bekennen: dit werkt ontzettend verslavend, want je wilt ze natuurlijk allemaal vinden. Met iedere nieuwe Pokémon krijg je weer nieuwe vaardigheden tot je beschikking: Bulbasaur helpt je met planten laten groeien, Dragonite laat je zweven en ga zo maar door. Het voelt als een eindeloze ontdekkingstocht.
Wat mij meteen opviel is hoe ontzettend schattig alles eruitziet. Grafisch doet het denken aan een kruising tussen Minecraft en Dragon Quest Builders, maar dan met die typische Pokémon-charme. Alles is afgerond, kleurrijk en uitnodigend. De Pokémon-modellen zijn prachtig geanimeerd en hebben allemaal hun eigen persoonlijkheid. Zo vormt Bulbasaur een hartje met zijn lianen en dat soort details maken het geheel echt bijzonder. Technisch draait de game op de Nintendo Switch 2 als een zonnetje: stabiele 60 frames per seconde en nauwelijks laadschermen. Af en toe laden elementen in de verte wat geleidelijk in, maar dat is in een game van deze omvang absoluut geen probleem.
De game begint vrij eenvoudig met wat water sproeien en struiken laten groeien, maar al snel wordt het een stuk uitgebreider. Voor je het weet ben je bezig met landbouw, koken, elektriciteit aanleggen, huizen bouwen, liften construeren en complete landschappen omtoveren. Het voelt als een enorme speeltuin die steeds groter wordt naarmate je vordert. Met name het terravormen vond ik echt geweldig: je kunt complete heuvels afbreken en nieuwe paden aanleggen. Na ruim veertig uur had ik de hoofdcampagne afgerond, maar er is genoeg te doen om hier honderden uren in te steken. De vrijheid die je krijgt is enorm en ik betrapte mijzelf er regelmatig op dat ik compleet de tijd vergat tijdens het ombouwen van een gebied.
Toch zijn er ook wat kritische nootjes. De game werkt met bouwtijden in real-time en dat betekent dat sommige gebouwen daadwerkelijk tien tot twintig minuten nodig hebben om af te komen. Een Pokémon Center? Dan mag je tot de volgende dag wachten. In de tussentijd is er genoeg te doen, maar voor mij voelde het soms toch als een onnodige rem op je voortgang. Wel moet ik zeggen dat ik ‘s ochtends nog nooit zo snel mijn console had opgestart om te kijken hoe dat Pokémon Center eruit was komen te zien. Daarnaast duurt het verwerken van grondstoffen via je Pokémon-helpers soms langer dan nodig. Wanneer ik voor de zoveelste keer stond te wachten tot mijn goudklompjes omgesmolten waren tot staven voelde ik mijn geduld toch wel even op de proef gesteld worden.
Een ander puntje is dat de opdrachten die je van Pokémon krijgt op een gegeven moment wat repetitief aanvoelen. Het is veel van hetzelfde: bouw dit, haal dat, breng het daarheen. Gelukkig zijn er tussen de normale missies door genoeg verrassende momenten, waaronder het opduiken van legendarische Pokémon die mij toch echt even met open mond lieten staan. Ook de verborgen verwijzingen naar eerdere Pokémon-games zijn een feestje voor de fans. Krantenknipsels, verborgen objecten en verwijzingen naar bekende locaties: het zit allemaal verstopt in de wereld en beloont de nieuwsgierige speler.
Ben je benieuwd welke generatie Pokémon bij ons het meest geliefd is? Lees dan ook onze 30 Days Pokémon Challenge.
Het multiplayer-gedeelte mag zeker niet onbenoemd blijven. Met maximaal vier spelers kun je lokaal of online samenwerken en dat voelt een stuk dynamischer dan bij bijvoorbeeld Animal Crossing. Er is zelfs een speciale Wolkeneiland-modus die functioneert als een soort eigen Minecraft-server: alles wat je daar bouwt blijft bewaard en je hoeft niet tegelijkertijd online te zijn. Heel erg gaaf. Dankzij GameShare kunnen zelfs vrienden zonder eigen exemplaar van de game meedoen. Daarnaast zijn er leuke minigames zoals verstoppertje spelen met Ditto’s transformatie-vaardigheden. Niemand die erom vroeg, maar stiekem vonden we het best vermakelijk.
De muziek past perfect bij de cozy-sfeer: rustig, lieflijk en precies goed als achtergrondmuziek tijdens het bouwen. De echte pareltjes zijn echter de verzamelbare cd’s met geremasterde muziek uit eerdere Pokémon-games. Die nummers roepen direct nostalgie op en zijn eerlijk gezegd leuker dan de originele soundtrack van Pokopia zelf. We hadden ze het liefst allemaal meteen willen verzamelen.
Conclusie:
Pokémon Pokopia is een heerlijke cozy-game waarin ik mij urenlang heb kunnen verliezen. De combinatie van bouwen, habitats creëren, Pokémon verzamelen en landschappen omtoveren is gewoon ontzettend verslavend. Het ziet er prachtig uit, speelt soepel en heeft met de multiplayer-opties een enorme meerwaarde. De bouwtijden in real-time en het af en toe repetitieve karakter van de opdrachten drukken het geheel een klein beetje, maar wanneer je bereid bent het rustige tempo te omarmen heb je hier een game die je maandenlang bezig kan houden. Fans van Animal Crossing en Minecraft kunnen hun hart ophalen en Pokémon-liefhebbers krijgen een spin-off die ze absoluut niet mogen missen. Stiekem hadden we wel gewild dat we deze game dertig jaar geleden al hadden gehad.
+ Enorme vrijheid in bouwen en terravormen
+ Stabiele performance op de Switch 2
+ Uitstekende multiplayer-opties
+ Verslavende gameplay-loop
– Bouwtijden in real-time
– Opdrachten worden repetitief
– Verwerken van grondstoffen duurt te lang
Eindconclusie: Pokémon Pokopia is de ultieme cozy-game voor iedere Pokémon-fan die van bouwen en ontdekken houdt. Wanneer je klaar bent voor honderden uurtjes pure gezelligheid is dit jouw game. Ben je echter op zoek naar actie en snelheid, dan kun je toch beter even verder kijken.
Pokémon Pokopia is exclusief verkrijgbaar voor de Nintendo Switch 2. Benieuwd wat de My Nintendo Store nog meer te bieden heeft? Pokémon Pokopia is daar nu verkrijgbaar.
© Nintendo / The Pokémon Company / Game Freak
