Hoewel niet iedereen binnen onze redactie even grote fan is van Pokémon, heeft de franchise de wereld inmiddels al zo lang in zijn macht, dat het haast onmogelijk is om de zakmonsters niet te kennen. De games lijken vaak op elkaar, maar dungeoncrawler : Pokémon Mystery Dungeon: Gates to Infinity pakt het net even anders aan.
Niet dat dit de eerste keer is dat Pikachu en zijn vrienden het landschap verruilen voor grotten, want dat gebeurde al in 2005 in het Game Boy Advance-spel Pokémon Mystery Dungeon: Red Rescue Team. Inmiddels zijn we acht jaar verder en is Gates to Infinity verschenen. Hierin ben je geen Ash of andere Pokémontrainer, maar ben jij zelf in een Pokémon veranderd. Je kunt kiezen uit vijf verschillende: Axew, Oshawott, Pikachu, Snivy, en Tepig. Omdat ik Pikachu er het schattigst uit vind zien, heb ik voor hem gekozen.Deze Pokémon is dan wel anders dan de meeste Pokémongames, het is nog steeds een RPG en dat merk je meteen aan het begin al. Jawel, heel veel schermpjes om te lezen. Hoewel heel veel schermpjes alleen maar (…) bevatten omdat je nadat je in een Pokémon bent veranderd nogal verward bent. Ik ben er eerlijk gezegd niet heel groot fan van om heel veel te moeten lezen, maar in deze game deed het wel wat, want je krijgt toch het gevoel dat je pokemonvriend je echt meeneemt in zijn wereld. 
In eerste instantie bouw je een huisje, maar dit is niet het hoofddoel van de game. Uiteindelijk ben je, net als in de allereerste game uit deze Dungeon-franchise, een team met diverse Pokémon en moet het kwaad worden bestreden. Je moet dingen verzamelen, Pokémon zoeken en andere missies volbrengen. Pokéballs komen er niet aan te pas, want die worden normaal natuurlijk door mensen gebruikt en die komen in deze game niet voor. Sterker nog, je eerste Pokémonvriendje zegt zelfs dat hij nog nooit een mens heeft gezien.Verder is het de bedoeling van deze game om steeds door grotten te gaan om tegen Pokémon te vechten. Je gaat, net als in een RPG, levels omhoog en het wordt dan ook steeds wat moeilijker. Waar je je in de eerste grot nog afvraagt of dit geen kindergame is, begint het in de tweede en derde grotten al best wat moeilijker te worden. 
Het allergrootste pluspunt aan deze Pokémongame zijn de graphics. Het ziet er extreem kleurig en popperig uit. Pikachu ziet er geweldig uit in 3D, maar dat heb ik natuurlijk al gezien in de Pokédex. Toch is het grappig om die schattige Pokémon te zien en het leukste daarvan is dat je elke keer weer nieuwsgierig bent naar welke Pokémon je nu weer tegen het bizarre lijf gaat lopen.Wat ik wel apart vond, maar dat kan aan mijn vele uurtjes in Zelda-games liggen, is dat je niet heel lang naar de dungeons toe hoeft te lopen. Bovendien zien de dungeons er ook niet super boeiend uit aan de binnenkant. De game komt willekeurig met dungeons op de proppen die er vooral van de buitenkant anders uitzien, maar van binnen saai en hetzelfde. In de dungeon vecht je een soort turn-based. Ik vind het zelf iets minder spastisch werken dan de turn-based-systemen die ik eerder heb gezien, want je hoeft niet in een apart schermpje te vechten en je kunt vrij snel met knoppen kiezen wat je aanval wordt. Dat werkt wel prettig, hoewel het na een tijdje een beetje saai wordt.
Ik denk dat het grootste probleem van deze Pokémon-game is, dat je de teksten niet kunt doorklikken. Misschien is het mijn ongeduldigheid, maar soms worden dingen twee keer verteld en hoewel het toontje altijd lekker vrolijk is, heb ik niet altijd behoefte aan heel veel lezen. Aangezien de actie turn-based is, voel je je sowieso af en toe wat afgeremd, en dat maken die tientallen tekstballonnen er ook niet beter op natuurlijk.
Laura’s Score:Gameplay: 7 /10Fun: 6 /10Levensduur: 8 /10 Graphics: 7,5/10Originaliteit: 7/10Totaal volgens reviewer: 7,1
