Dat zijn niet de perfecte eigenschappen voor een streetdancer. En dat is precies de reden dat ik altijd heel veel van dansgames zal houden. Maar niet allemaal…
Ik denk dat er niet veel mensen zijn die meer dansgames hebben geprobeerd dan ik. Dansgames zijn een belangrijk deel van mij, omdat ze me de mogelijkheid geven te bewegen en te doen waar ik veel van houd: dansen. Veel mensen neigen te denken dat als je ergens heel veel passie voor hebt, je er ook talent voor hebt. Dat is zeker niet altijd waar en dat wordt bewezen als je ziet hoe ik sta te klungelen met bijvoorbeeld Just Dance.Toch ben ik er dol op. Ik vind het geweldig om nieuwe choreografieën te leren. Ligt dat aan mijn jeugd? Misschien wel, ik was op de basisschool altijd heel actief met het maken van dansroutines die mijn vriendinnen (de M&M’s, we waren met zijn vijven altijd de Spice Girls) dan optraden voor de klas.
Ik had er superveel plezier in en ben dan ook op streetdance gegaan op een gegeven moment.Ik voelde me daar alleen altijd zo’n buitenstaander. Er liepen daar allemaal mooie kleine chicks rond, en dan stond ik daar zo tussen als een fles melk. Ik voelde me er gewoon niet echt thuis, en dat lag niet aan de meiden waarmee ik streetdance deed, maar aan mijn lengte, en het feit dat ik mezelf dus altijd in de spiegel ver boven de anderen zag uitsteken (en dan niet zozeer qua danskwaliteit helaas hihi).
Toen begonnen mijn tienerjaren en was ik vooral in de club/discotheek/hoe heet dat tegenwoordig te vinden om te dansen. Vooral hiphop, reggaeton en meer muziek die voornamelijk voor dansen wordt gemaakt, luisterde ik, met als groot contrast dat ik daarbij ook van metal en rock hield, wat juist weer helemaal niet zo prettig dansbaar is. Maar goed, op een gegeven moment verhuisde ik van mijn geboorteplaats Hoorn naar Utrecht om op kamers te gaan, en stopte ik langzamerhand steeds meer met het vele uitgaan en dansen. Ik kreeg een vriend die meer into metal was, dus ik ging meestal naar concerten in plaats van hippe danstenten.
Gelukkig hadden we thuis wat gameconsoles staan waar we normaliter al op speelden, en toen Wii verscheen besloten we die te kopen. Daar kwam natuurlijk een enorme stroom aan dansgames op uit en die werden allemaal zo’n beetje wel gekocht (of getest voor [N]Gamer). Uiteraard kwamen ook Just Dance en Dance Central in huize Kempenaar voorbij en beide games vond ik super. Het enige nadeel aan Just Dance was dat het vooral partymuziek was, die ik in eerste instantie niet echt zie als muziek die gemaakt is om awesome op te dansen. Meer hossen, toch?
Tot mijn grote spijt doet Harmonix het wel erg rustig aan met de Dance Central-franchise de laatste jaren, want dat is juist mijn favoriete dansgame. Inderdaad, heel erg op hiphop gericht, maar dat is niet het enige waardoor ik deze game zo awesome vind. Het is ook het feit dat Kinect zo goed werkt met Dance Central en dus echt kan laten zien of je je armen of je voeten niet goed beweegt. Dat mis ik tot op heden nog altijd aan Just Dance. Nu op Xbox One ook weer, volgens mij wordt alleen een hand geregistreerd en verder weinig. Plus, die partybangers, ik voel ze niet zo. Maar ja, niet dat ik nou wil zeggen dat ik me goed kan identificeren met de gemiddelde rapper..
En zo ben ik toch weer helemaal enthousiast aan het zijn dat Dance Central binnenkort een nieuw deel krijgt. Of eigenlijk zie ik het meer als een soort app. Hij kost je 10 dollar en dan heb je de game en tien dans-choreo’s. Er komen later in totaal 50 choreo’s bij die je dan uiteraard moet aanschaffen. Ach ja, in de tussentijd ben ik toch maar bezig met nummers als Timber en de titeltrack van Aladdin. Maar echt hoor, dat is alleen de warming up voor als het op 2 september losbarst. Spotlight, camera, action!
