Eigenlijk ben ik een van de eerste generaties die gameherinneringen kan hebben uit het eerste begin. Dat is erg tof, maar er komen zoveel toffe games uit tegenwoordig die veel tijd kosten, dat je geneigd bent om het verleden te vergeten.De afgelopen week heb ik me op mijn werk voornamelijk bezig gehouden met het luisteren naar de Top 500 van de jaren 90 op Qmusic. Ontzettend van genoten, omdat ik die periode op de basisschool zat en dus overal dansjes op deed. Vooral de Spice Girls, maar ook 5ive, Marco Borsato, The Offspring en N Sync.Aangezien ik op mijn werk luisterde, maar de top 10 pas op de radio kwam toen ik naar huis ging, besloot ik de radio verder te luisteren op mijn telefoon. Maar, toen kwam daar ineens het nummer ‘Everybody (Backstreet’s Back) van de Backstreet Boys. Ik was nooit zo’n fan van die jongensgroep. Sterker nog, ik deed als ik thuis radiootje speelde altijd alsof ik de Spice Girls in de studio had en de Backstreet Boys en ze kregen altijd ruzie.Toch ben ik na de jaren 90, toen de Backstreet Boys eigenlijk niets meer voorstelden, hun muziek gaan waarderen. Toen ik dus vrijdagavond op straat liep naar het station met AJ (de leukste Backstreet Boy) die in mijn oor tetterde ‘Oh My God, We’re Back Again’, had ik moeite om niet keihard te gaan meezingen of te gaan meedansen. Ik ken zowel de pasjes uit de clip nog als de pasjes die mij zijn geleerd in de laatste Dance Central, dus je begrijpt dat de urge om daaraan toe te geven enorm was.Heb het uiteindelijk niet gedaan, want als er geen andere mensen op straat lopen dan kan het altijd nog zijn dat er ergens camera’s hangen, iets te zelfbewust. Maar, ik vroeg me wel af of dat met games ook zo werkt. Games die ik vroeger niks vond, zou het kunnen zijn dat ik die nu ineens heel erg vet zou kunnen vinden? En hoe zit dat over tien jaar, kan het dan zomaar voorkomen dat games waarbij ik nu mijn schouders ophaal ineens helemaal het einde blijken te zijn?Kortom, een week na de muziek van de jaren 90 ga ik eens in mijn gamesarchieven duiken naar de games van de jaren 90, eens kijken of ik een game van Backstreet Boys-achtige proporties kan vinden. En zo niet, dan stop ik Dance Central 3 gewoon weer eens in mijn Xbox 360. OMG they’re back again!
