Kranten weten niet allemaal even goed om te gaan met een onderwerp als games. Datzelfde geldt voor andere journalistieke producties, zoals bijvoorbeeld het journaal dat er ook soms wat ginnegapperig mee omgaat. Toch komen er af en toe best toffe dingen voorbij in dat ding dat deel uitmaakt van menig ochtendritueel.Als je een rare hobby hebt, dan weet je dat mensen dat onthouden. Mensen denken ook steeds aan jou als ze iets tegenkomen dat met die hobby te maken heeft. Niet gek hoor, ik ken bijvoorbeeld iemand die kikkers spaarde. Geen levende, maar beeldjes van kikkers. Je begrijpt dat zij jarenlang niets anders voor haar verjaardag kreeg dan kikkers van keramiek, klei, aardewerk, noem maar op. Mijn ouders weten uiteraard dat zowel mijn vriend als hun dochter (ik dus) schrijven over games. Dat betekent dat ze het ook leuk vinden om artikelen uit hun krant met ons te delen. Het ene na het andere culturele stuk komt dan ook voorbij de laatste tijd, zo lijkt het in ieder geval aangezien mijn moeder zowel vorig weekend als vandaag weer met een Volkskrant-artikel op de proppen kwam. Nu moet ik zeggen, ik ben er niet van om andere media heel erg af te zeiken. Ik heb dan het gevoel dat ik me boven anderen stel en dat is zeker niet het geval. Ik pretendeer ook niet dat ik nooit fouten maak, want dat doe ik dagelijks. Iedereen die schrijft, of dat nou over games is of niet, die doet z’n best (althans, daar ga ik vanuit) en daar heb ik bewondering voor. Toch voelt het bij de Volkskrant, vooral als er grote gameonderwerpen worden behandeld die je ook vaak op Female-Gamers voorbij ziet komen, wat klungelig aan. Logisch, want iemand die niet gamet iets uitleggen over een game zonder daarbij bewegende beelden te kunnen laten zien, is een beste uitdaging. Toch gaat de Volkskrant daar soms een stapje te ver in. Bovendien maken ze ook gewoon rare keuzes. Ik zal daar nu niet allerlei voorbeelden van opratelen, dat doe ik wel in een andere column. Ik wilde het namelijk eigenlijk hebben over de leuke schrijfkeuzes van De Volkskrant met betrekking tot games. Dat is namelijk wanneer ze juist aan mensen willen laten zien dat de Nederlandse game-industrie echt leeft en niet voor niets vorig jaar nog in een radiospotje van een grote bank voorkwam als ‘kijk, dit groeit, investeer!’-project. Nu bijvoorbeeld, een artikel naar mijn genderstudies-hart: een stuk over het feit dat er zoveel stereotiepen in games voorkomen. Is het een makkelijk onderwerp? Op zich wel natuurlijk als je er dagelijks mee bezig bent, maar het leuke van deze invalshoek was dat er juist wat jonge gamemakers aan het woord kwamen die hun bijdrage wilden leveren aan de discussie door een iets minder standaard game te maken.Terwijl ik vol lof over het artikel aan het tweeten was, wees mijn vriend mij echter op iets dat ik in mijn enthousiasme over de invalshoek over het hoofd had gezien. De intro ging er weliswaar over dat vrouwen altijd met cup Z rondlopen en mannen enkel te boek staan als spierbundels, en dat het natuurlijk eigenlijk maar dom is dat je in een medium waarin praktisch alles mogelijk is, steeds aan dezelfde beelden blijft hangen. Echter, verderop in het stuk begint de schrijver zelf enorm te stereotieperen als hij –compleet uit het niets en zonder duidelijke reden- omschrijft hoe je een gameontwikkelaar kunt herkennen: aan het net-uit-bed-haar. Dat er ook nog eens een plaatje boven staat waarin de meeste jongeren allemaal leuke kapsels hebben, helpt de schrijver ook niet echt.Maar goed, om maar met een positieve noot te eindigen. Het is natuurlijk fantastisch dat er over games wordt geschreven. Zelfs als dat niet even consequent leuk is. Juist door de manier waarop anderen het aanpakken, kun je immers zelf meer leren over de manier waarop je zelf dingen aanpakt. Dat klinkt misschien wat zweverig of juist prekerig, maar is het niet veel leuker om het van die kant te bekijken? Ik vind het in ieder geval hartstikke tof dat mijn ouders onze hobby dankzij hun ’s ochtendse krantje beter leren begrijpen. Dank je wel, Volkskrant!
