Wie in 2015 voor het eerst Life is Strange speelde, weet dat één keuze je nog jarenlang bij kan blijven. De storm, Arcadia Bay, die blik van Chloe. Dat soort momenten vergeet je niet zomaar. Na het teleurstellende Double Exposure van 2024 vroeg ik me eerlijk gezegd af of er nog iets te redden viel van Max Caulfields verhaal. Gelukkig geeft Life is Strange: Reunion daarop een overtuigend antwoord, en dat lees je in deze review.
Reunion speelt zich af kort na de gebeurtenissen van Double Exposure. Max is inmiddels fotografiedocent aan Caledon University en probeert, voor haar doen, een beetje normaal leven op te bouwen. Dat valt al snel in duigen wanneer ze de campus in brand ziet staan en voor het eerst in jaren terugkeert in de tijd, via een foto die ze enkele dagen eerder nam. En dan is daar ineens Chloe weer.
Wat we meteen merken bij het opstarten: de game vraagt je welke keuzes jij destijds maakte. Heb je Chloe gered of de stad? Waren jullie meer dan vrienden? En hoe liep het in Double Exposure af? Die legacy-keuzes zijn geen loze decoratie. Ze kleuren de dialogen, de manier waarop Max en Chloe met elkaar omgaan, en soms ook hoe bepaalde verhaallijnen lopen. Dat voel je echt terug.
Chloe zelf is gewoon een heerlijk personage om weer te zien. Ze draagt het gewicht van haar eigen bestaan op een manier die geloofwaardig aanvoelt. Geen tienerslang meer, maar ook niet opeens een heel ander iemand. Ze is ouder geworden, net als wij. De momenten tussen haar en Max zijn precies wat fans al die jaren misten: kwetsbaar, grappig, soms een beetje ongemakkelijk, en altijd oprecht. Afijn, ik zeg het gewoon: dit is Chloe op haar best.
Voor het eerst speel je ook stukken als Chloe zelf. Haar gameplay verschilt net genoeg van Max: geen tijdreizen, maar een eigen mechanic waarbij ze mensen verbaal het vuur aan de schenen legt om informatie los te krijgen. Dat geeft haar secties een eigen energie die ik echt waardeerde. De rest van de gameplay is bewust rustig. Je verkent omgevingen, praat met personages en gebruikt Max haar terugspoelkracht op slimme momenten. Het spel verwacht wel dat je er echt bij bent. Flyers, sms-berichten, kleine omgevingsdetails: als je er doorheen raast, mis je context die later van belang blijkt. Ik merkte dat zelf ook toen ik terugkeerde naar een eerder stuk en ineens snapte waarom een bepaalde keuze zo uitpakte.
Ik speelde de game op pc en had na zo’n tien uurtjes alles gezien. Geen enorme speelduur, maar het verhaal rekt zich niet kunstmatig op, en dat waarderen we. De sfeer doet denken aan een rustige herfstfilm met net genoeg spanning om je aan het scherm gekleefd te houden. De muziek, met nummers van artiesten als Holly Humberstone en Daughter, past daar echt goed bij. Tijdens de stillere momenten zit je gewoon even te genieten van het beeld en de sound. Visueel ziet de game er lekker uit. De gezichtsanimaties zijn sterk, de cinematografie is mooi doordacht, en de herfstsfeer op de campus geeft alles een warme gloed. Wel een puntje van kritiek: soms laden textures zichtbaar in als de camera van positie wisselt. Niet dramatisch, maar het valt op in een verder verzorgde productie.
Toch zijn er ook wat dingetjes die we minder vonden. De keuzes in het verhaal zijn niet altijd even uitdagend. Vaak is er een duidelijk “goed” en een duidelijk “minder goed” pad, en dat haalt iets van de spanning weg. En de eindscènes zijn wat vaag. Er zijn meerdere eindes, maar de manier waarop ze gepresenteerd worden, via beelden na de aftiteling, laat best wat ruimte voor verwarring. Na elf jaar Life is Strange vond ik dat toch jammer. Een trofee of achievement per einde had echt geholpen.
Life is Strange: Reunion heeft geen Nederlandse taalondersteuning en is vanwege de thematiek en het taalgebruik niet geschikt voor jonge spelers. De PEGI-rating is 16+ vanwege sterk taalgebruik, geweld en drugsgebruik.
Conclusie:
Life is Strange: Reunion is niet perfect, maar het is wel het verhaal dat Max en Chloe altijd al verdienden. De emotionele kern klopt, de personages voelen als oude bekenden, en de game gaat zorgvuldig om met zijn eigen geschiedenis. De keuzemechaniek had iets scherper gekund en de eindscènes wat duidelijker, maar dat weegt niet op tegen de warmte en het gevoel waarmee dit verhaal verteld wordt. Kortom: als je ooit gehuild hebt om Arcadia Bay, is dit een must.
+ Max en Chloe voelen vertrouwd en gegroeid
+ Legacy-keuzes hebben echt betekenis
+ Sfeer, muziek en cinematografie zijn sterk
+ Chloe als speelbaar personage is een fijne toevoeging
+ Compact verteld, geen overbodige vulling
– Keuzes zijn niet altijd uitdagend genoeg
– Eindscènes zijn vaag en voor interpretatie vatbaar
– Af en toe texturehapering
Eindconclusie: Wanneer je een fan bent van de serie of gewoon houdt van verhaalgedreven games met hart, dan is Life is Strange: Reunion een avontuur dat je echt niet wilt missen.
Life is Strange: Reunion is beschikbaar op pc (Steam), PlayStation 5 en Xbox Series X/S.
© Deck Nine / Square Enix
