Point-and-click-avontuur Simon the Sorcerer stamt van origine uit de jaren 90 en keert na maar liefst 30 jaar terug op het game-scherm. Eindelijk kun je er achter komen wat er aan de gebeurtenissen en avonturen vooraf ging. Dit is namelijk een prequel op de games uit de nineties. Is dit een game die absoluut thuishoort in het hedendaagse of mag het weer stof gaan happen? Je leest het in deze review!
Allereerst is enkele achtergrondinfo wel interessant om te weten, maar niet van het grootste belang om Simon the Sorcerer te spelen. De allereerste Simon the Sorcerer stamt uit 1993. Het is een game waarin je hoofdpersonage Simon hebt en zijn hond Chippy die een spreukenboek ontdekt waaruit een portal opent. In deze portal bevindt zicht een heel andere wereld en wordt al snel duidelijk dat je de magiër Calypso moet redden van de wrede tovenaar Sordid. Tijdens je avontuur kom je verwijzingen tegen van bekende boeken waaronder the Lord of the Rings, the Chronicles of Narnia en Jack en de Bonenstaak. In 1995 volgde het tweede deel in de serie onder de titel: Simon the Sorcerer II: the Lion, the Wizard and the Wardrobe. In 1998 kwamen de uitstapjes Simon the Sorcerer Pinball en Simon the Sorcerers Puzzle Pack uit. In 2002 zag Simon the Sorcerer 3D het licht gevolgd door deel 4 in 2007, deel 5 in 2010 en deel 6 zag uiteindelijk nooit het licht vanwege problemen met financiering en publishers.
Na deze korte geschiedenisles kun je wel concluderen dat er een behoorlijke schare fans is van onze Simon. Aan de ene kant krijgen de fans een geheel nieuw kijkje in de serie door te zien hoe het allemaal begon, maar kun je ook instappen en vervolgens kijken of je geprikkeld wordt om de overige games te spelen. We keren in ieder geval even terug naar de jaren tachtig en dat merk je meteen, want er staat je een heerlijk eighties-nummer van Rick Astley op je te wachten. Simon verhuist met zijn ouders naar een gloednieuw huis en het avontuur kan beginnen. Wat meteen opvalt is het pure sarcasme van Simon en dat het toch eigenlijk ook wel een etterbakje is, die verhuizing was immers niet voor niets.
Allereerst krijg je een tutorial door je nieuwe huis waarin je bekend raakt met de besturing. Op de Nintendo Switch 2 werkte dat vrij soepel. Je kunt vele voorwerpen selecteren en dan krijg je een kort verhaaltje welke regelmatig doordrenkt is door sarcasme. Meteen al krijg je een kleine puzzel voor je kiezen waaruit al blijkt dat je goed op moet letten en soms logisch na moet denken. Vervolgens begint je avontuur in een ander universum bestaande uit diverse hoofdstukken, heel veel puzzels en bijzondere personages.
De puzzels daar is wel het één en ander over te zeggen. Ze zijn soms echt behoorlijk pittig en om eerlijk te zijn heb ik de oplossing zo nu en dan moeten opzoeken. Er is geen hulpsysteem en dat is echt een minpunt, want de oplossingen zijn soms echt achterhaald en lastig. Hierdoor was er af en toe de neiging om echt op te geven, want je blijft continue maar hetzelfde riedeltje herhalen waarbij je dus maar een klein dingetje verkeerd doet. Van sommige puzzels heb ik momenteel nog geen idee hoe ik hem opgelost heb of wat de logica is. Wat wel is aan te raden is om je hoofd er goed bij te houden en alles, maar dan ook alles te onderzoeken en alle verhalen te beluisteren. Er zitten zo nu en dan hints in verscholen en wanneer je die mist dan kan je dat een hoop tijd kosten.
De puzzels voelen soms als een trial and error en wanneer je fout zit dan gooit Simon je naar je hoofd wat je wel niet denkt of dat het zo niet werkt. Dit kan op een gegeven moment de nodige irritatie geven. Met logisch nadenken én de nodige ingeschakelde hulp kost de game voltooien je zo’n acht uurtjes. Zo was het leren van de spreuken echt onmogelijk en heb ik deze echt op moeten zoeken. De logica ontgaat mij nog steeds en daar laat ik het ook maar bij.
De aanbevolen leeftijdsindicatie voor Simon the Sorcerer staat op vanaf 7 jaar. Persoonlijk vind ik dit erg laag en krijg ik het idee dat de puzzels voor deze leeftijdscategorie toch echt te lastig zijn. Wel kunnen zij genieten van een heerlijk verhaal, maar kan het hier en daar toch een beetje eng zijn. Het feit dat er geen Nederlandse tekst is spreekt niet in het voordeel om deze jonge kinderen te laten spelen.
Laten we toch heel positief afsluiten. Er zijn twee personages in de game die je toch wel in je hart sluit en superschattig zijn. Ook krijg je nog een leuke wending op het einde. Sluit trouwens niet meteen af, want er is nog een klein extraatje.
Conclusie:
Wat mij persoonlijk aantrok aan de trailer van Simon the Sorcerer was de stijl. De animatie deed mij denken aan de typische animaties van Don Bluth (the Secret of Nimh, the Land Before Time). In de basis is het een leuke game, maar de puzzels vond ik toch echt heel pittig. Een hulpsysteem had zo enorm fijn geweest en is daarom ook een echt gemis. Ook heb ik mij regelmatig geïrriteerd aan dat Simon eigenlijk een bijdehand en irritant ventje is. Wellicht komt dit omdat ik nog geen band met Simon had door het niet eerder spelen van een game in de serie. Extra leuk is te zien dat je af en toe een knipoog krijgt naar de oude game uit de jaren 90 waarin de meeste games nog vol pixels zaten. Ook een dikke pluim voor de animaties en de tekenstijl.
+ Mooie animatie-stijl
+ Interessant verhaal
+ Sarcastische humor
– Voelt stijfjes aan
– Veel tekst
– Te moeilijke puzzels
– Simon is een irritant ventje
– Geen in-game hulp
Eindconclusie: Simon the Sorcerer Origins is een verademing voor de Simon the Sorcerer-fans van het eerste uur. Kun je door pittige puzzels en veel trial-and-error heen prikken dan heb je een heerlijke game.
