De Moomins zijn al decennia lang een vast onderdeel van de Scandinavische cultuur. De ronde, witte trolletjes van de Finse kunstenares Tove Jansson sieren theekopjes, kinderkamers en museumzalen, en hun verhalen hebben iets tijdloos. Ik kende de tekenfilmserie al een beetje, maar had nooit echt stilgestaan bij hoe goed die wereld zou werken als game. Dat veranderde toen ik Moomintroll: Winter’s Warmth op mijn scherm zag verschijnen. Of die belofte wordt waargemaakt, lees je in deze review.
Het verhaal begint rustig. Moominpapa en Moominmama zijn bezig het huis klaar te maken voor de lange winterwinterslaap, en Moomintroll wordt warm ingestopt met de belofte van een lekker ontbijt zodra de lente aanbreekt. Maar voor hij goed en wel zijn ogen dicht heeft, klinken er vreemde geluiden door het huis. Een eekhoorntje is binnengedrongen en heeft van alles omver gegooid. Moomintroll gaat erachteraan, maar het dier vlucht de sneeuw in en dat loopt niet goed af. Het is een verrassend harde opening voor een zo knus ogende game, en dat past eigenlijk perfect bij de Noordse verhaaltrant: eerlijk, zonder doekjes te winden.
Wat volgt is een avontuur door een bevroren Moominvallei. Moominpapa en Moominmama liggen in diepe slaap en Snufkin is allang vertrokken naar warmere streken. Moomintroll staat er grotendeels alleen voor en ontdekt al snel dat hij de Grote Wintervuurtoorts moet laten ontsteken om de lente terug te brengen. Onderweg helpt hij allerlei bekende en nieuwe bewoners van het dal, sluit vriendschappen en leert dat de winter best zijn eigen soort schoonheid heeft, ook al gruwt hij er tot het einde toe van. Die karakterisering van Moomintroll, met zijn nukkige commentaar op alles wat koud en donker is, geeft de game veel charme.
De gameplay is simpel maar werkt prima. Je krijgt een handjevol tools tot je beschikking: lucifers, een bijl, een schep en wanten om sneeuwballen mee te maken. Die gebruik je om obstakels weg te werken, puzzels op te lossen en bewoners te helpen. Bijna alles kan precies één keer geüpgraded worden, wat een licht metroidvania-tintje aan de game geeft: met een scherpere bijl bereik je ineens plekken die eerder ontoegankelijk waren.
Wat ik echt leuk vond, is hoe de sneeuw reageert als je erdoorheen loopt. Moomintroll trapt nette paden in de sneeuw die de hele game bewaard blijven. Na een tijdje zie je precies waar je allemaal bent geweest, en over die paden beweeg je ook iets sneller. Het is zo’n kleine aanpassing die de verkenning van de wereld net een beetje specialer maakt.
Het verhaal wordt verteld via dialoogvensters en er is geen gesproken tekst. Dat betekent dat jongere spelers of mensen die moeite hebben met lezen wat extra hulp nodig kunnen hebben. Nederlandse taalondersteuning is er helaas niet. De game is gespeeld op pc.
Visueel is Moomintroll: Winter’s Warmth een plaatje. De stijl doet denken aan een prentenboek, met zacht geschilderde achtergronden en 2D-karakters die erop rondwandelen alsof ze zo van de bladzijde zijn gestapt. De wereld balanseert knap tussen de kilheid van de winter en de warmte die de personages uitstralen. Echt mooi om naar te kijken, ook na meerdere speeluren.
De muziek doet zijn werk uitstekend. Soms tinkelen klokjes over een besneeuwd landschap, dan weer spelen warme pianoklanken op als je nieuwe vrienden maakt. Samen met het geknars van sneeuw onder Moomintrolls pootjes en het suizen van de wind voelt de wereld echt aan.
Toch een kritische noot: de gameplay kan na een tijdje wat eentonig aanvoelen. Je doet eigenlijk steeds hetzelfde: iets ophalen, ergens naartoe lopen, een gesprek voeren, herhalen. De wereld is ook een klein beetje een labyrint en de kaart helpt je niet erg goed op weg. Ik heb meer dan eens rondgedwaald terwijl ik iets heel simpels moest doen. En tegen het einde moet je behoorlijk wat brandhout verzamelen voor de vuurtoorts, wat het tempo even flink vertraagt.
De game is wat mij betreft heel goed geschikt voor kinderen vanaf een jaar of acht, al is het vroege dood-van-het-eekhoorntje iets om rekening mee te houden. De speelduur ligt rond de zes tot acht uurtjes voor een rustige doorloop.
Conclusie:
Moomintroll: Winter’s Warmth is een hartwarme, prachtig uitziende game die de geest van Tove Janssons verhalen echt begrijpt. De simpele gameplay werkt goed voor jongere spelers en voor iedereen die gewoon even wil ontspannen in een mooie wereld. Het wordt hier en daar wat repetitief en de kaart had een stuk gebruiksvriendelijker gemogen, maar de sfeer, de personages en de visuele stijl maken veel goed. Als je van cozy adventures houdt, of gewoon een keer wil voelen alsof je in een prentenboek wandelt, is dit een aanrader.
+ Prachtige prentenboekstijl met warme kleuren en expressieve karakters
+ Sneeuwpaden die je zelf aanmaakt en bijhoudt: een lief detail
+ Goede sfeer en muziek die de winter echt tot leven brengen
+ Toegankelijk voor jonge spelers en gamers die iets rustigs zoeken
+ Sterke personages met herkenbare Moomin-persoonlijkheden
– Gameplay wordt na een tijdje wat eentonig
– Kaart is verwarrend en helpt nauwelijks bij navigatie
– Af en toe texturehapering
– Brandhout verzamelen aan het einde voelt als een grind
– Geen Nederlandse taalondersteuning
– Geen gesproken tekst, wat voor jongere lezers lastig kan zijn
Eindconclusie: Moomintroll: Winter’s Warmth is het prentenboek van vroeger maar dan speelbaar, met een wereld die er prachtig uitziet en personages die je meteen in je hart sluit. Wie van knusse adventures houdt en niet bang is voor een beetje wandelen door de sneeuw, mag dit echt niet laten liggen.
Moomintroll: Winter’s Warmth is verkrijgbaar op pc (Steam), Nintendo Switch en Nintendo Switch 2.
© Hyper Games / Kakehashi Games
