Er zijn van die games waar je af en toe nog aan terugdenkt. Alice: Madness Returns is er zo eentje. Als kind was ik al fan van Alice in Wonderland door de Disney-tekenfilm, maar wat American McGee met dat Wonderland deed was echt iets heel anders. De originele game uit 2000 had ik ook gespeeld, maar Madness Returns op de Xbox 360 in 2011 was toch wel de game die bleef hangen. Je speelde geen vrolijk avontuurtje, je dook letterlijk de nachtmerries van Alice in. Zoiets vergeet je niet snel.
Benieuwd wat we er destijds van vonden? Lees dan ook onze review van Alice: Madness Returns.
Jarenlang hoopten fans op een derde deel: Alice: Asylum. Creator American McGee had er uitgebreide plannen voor, maar uitgever EA gooide in 2023 de deur dicht. McGee was er zo kapot van dat hij aankondigde helemaal te stoppen met games. Zonde.
Gelukkig is het verhaal hier niet afgelopen. McGee heeft samen met zijn vrouw Yeni Zhang een knuffelbeestjesbedrijf genaamd Plushie Dreadfuls. Schattige konijntjes, maar dan met littekens en knopen als ogen. Cute maar ook een beetje creepy, precies zoals je van de maker van Alice zou verwachten. Tijdens een pop-up shop in Tokio afgelopen december kwamen Japanse fans langs met handgeschreven brieven over hoeveel de Alice-games voor hen betekenden. McGee was er zo door geraakt dat hij ter plekke stond te huilen. En belangrijker: het gaf hem de motivatie om toch weer een game te maken.
Het resultaat is een officiële Plushie Dreadfuls-game met als hoofdpersonage James, een weesjongen die net als Alice in een duistere wereld belandt. McGee heeft er geen geheim van gemaakt dat het begin van deze game direct aansluit op het einde van Madness Returns. Een spiritueel vervolg dus, slim verpakt zodat EA er juridisch niets van kan vinden. In McGee’s eigen woorden: “Er is een duidelijke overlap, maar niet eentje waar we juridisch problemen mee krijgen.”
De game bevindt zich nog in een vroeg stadium, maar de conceptart die McGee op social media deelt ziet er veelbelovend uit. Hoedenwinkels op menselijke schedels, konijnen met blauwe tranen en landschappen die ruiken naar rook en suiker. Het is precies die balans tussen betoverend en verontrustend die Madness Returns zo bijzonder maakte.
Ik houd dit in ieder geval goed in de gaten. Na al die jaren voelt het bijna onwerkelijk dat er toch nog iets van een vervolg komt. Het is misschien niet de Alice: Asylum waar ik op hoopte, maar als iemand ons terug kan brengen naar dat duistere Wonderland is het American McGee wel. Ik ben benieuwd wat James ons gaat laten zien.
