Follow:
Reviews

Review: Evil Within 2 (PS4)

The Evil Within was een toffe game, maar het kon beter. Waar de eerste game nog iets te vaag was, wordt dat gelukkig dik goedgemaakt in deze tweede. Dat merkten we al tijdens onze speelsessie op Gamescom en dat heeft de complete game meer dan waargemaakt. Niet alleen is er een duidelijker verhaal, er is nog meer goeds te ontdekken aan The Evil Within 2.

Je bent in deze game Sebastian Castellanos, Seb, die je kent uit het eerste deel. Ook nu ben je op onderzoek uit, want je komt terecht in een soort spookstad waarin alles vervallen is en geïnfecteerden de boel op stelten zetten. En net als in het eerste deel kom je weer diverse malen MOBIUS tegen, want dat ben je eigenlijk aan het onderzoeken. Je komt door de STEM in te gaan in die andere wereld terecht en ook dat is weer een feestje van op zoek gaan naar clues die natuurlijk met MOBIUS samenhangen.

Ik ben een koele kikker die niet zo snel opschrikt van horror, maar zelfs ik had af en toe wel een klam handje hier en daar. Dat is dan meestal niet zozeer door de geïnfecteerden die je kant op komen, want die zien er niet eens zo heel eng uit, maar het zijn vooral de geluiden. Vaak heel plotseling, precies zoals we dat uit Amerikaanse horror gewend zijn. Hiermee zet The Evil Within ook weer een stapje in de wat meer Westerse richting, waardoor de game wat logischer aanvoelt voor ons als vastelandbewoners.

Moeilijkheidsgraad aanpasbaar

Ik ben bovendien blij dat de moeilijkheidsgraad is aan te passen wanneer je dat maar wil. Dat gegeven werd op Gamescom al flink onder een vergrootglas gelegd, maar het is ook wel fijn dat het kan. Het verschil is namelijk best groot en hoewel de moeilijkste moeilijkheidsgraad in eerste instantie best te doen lijkt, heb ik hem op een gegeven moment wel een tandje lager moeten zetten. Nu ben ik ook niet heel erg een doorzetter als ik game, maar het kunnen aanpassen van de moeilijkheidsgraad is wel iets wat The Evil Within aanzienlijk aantrekkelijker maakt voor gamers die wat meer een soort Until Dawn-ervaring zoeken.

Je kunt namelijk ook zelf kiezen hoe je wilt spelen. De ene gamer is wat meer van het sluipen, terwijl de andere er juist liever zo snel mogelijk op los begint te schieten om zo snel mogelijk alle griezels uit de weg te ruimen. Je hebt echter niet een ontelbaar aantal kogels. The Evil Within is die game die je nog oldschool laat zoeken naar bronnen, zoals med kits en kogels. Je moet die ook nog regelmatig zelf prepareren, waarbij je dat het beste kunt doen in de speciaal daarvoor ontworpen workshops in plaats van terwijl je onderweg bent. Ik word altijd een beetje zenuwachtig van bronnen die op kunnen raken, maar het word je niet onmogelijk gemaakt spulletjes te vinden. Gelukkig!

Flashbackfobie

Dit is iets heel persoonlijks, maar ik ben niet dol op flashbacks en daar staat The Evil Within 2 wel bol van. Dat is natuurlijk bedoeld om meer achtergrond te geven en tegelijkertijd spooky te zijn. Bovendien hoort het ook wel in horrorgames thuis, maar ik vind het soms een beetje vervelend om steeds van het ene in het andere moment te worden geslingerd. Aan de andere kant kan The Evil Within 2 het ook wel gebruiken, want je bevindt je wel heel vaak in dezelfde soort omgevingen, dus wat verandering van omgeving is ook wel weer gewenst.

Dit vindt Laura van The Evil Within 2

Uiteindelijk is The Evil Within 2 een geweldige horrorgame en een van de meest vermakelijke titels van eind 2017. Er worden geen heel verrassende zaken toegevoegd aan het griezelgenre, maar er is wel weer een solide game neergezet die nog veel meer mensen aanspreekt dan de eerste.
+Goede vertelling, spannende actie/survival/horrorgameplay, veel opties in moeilijkheidsgraad en speelmethode
-Erg veel flashbacks, omgevingen zijn ietwat saai, niet heel vernieuwend

 

 

Share:
Previous Post Next Post

You may also like

No Comments

Leave a Reply

*